پرده اول: زیر تیر چراغ برق

هوا کاملا تاريک شده. از زير نور چراغ سر کوچه که رد ميشم و ازش دور ميشم، کوچه تاريک ترم ميشه. سردمه. دست‌هامو ميکنم تو جيبم و سرمو ميندازم پايين. چشمم به سايم ميفته که جلو تر از خودم داره حرکت ميکنه. يه لحظه از اين لکه تيره احمقانه که تنها عامل وجودش خودمم حالم بهم ميخوره. چندشم ميشه. فرار ميکنم. با تمام سرعت ميدوم. اما هر چي ميدوم سايم بزرگ‌تر ميشه. بزرگ‌تر و بزرگ‌تر ميشه تا اينکه اينقدر از نور دور ميشم که ديگه سايه‌ام ناپديد ميشه، چون حالا ديگه هيچ نوري اطرافم نيست. تو تاريکيه مطلق راهمو گم کردم. با خودم فکر ميکنم کاش از همون اول بجاي اينکه از سايم فرار کنم يه کم فکر مي‌کردم و برمي‌گشتم به سمت نور. تنها جايي که ميتونستم اين لکه چندش آور رو زير پام له و نابود کنم زير نور بود. اما حالا ديگه تو اين تاريکي پيدا کردن مسير نور واسم خيلي سخته. خیلی ...

میان پرده: استاد و فرمانده

روز آخر شلوارمو گرفت (شیخ گرفت) گفت (شیخ گفت): حسین.

گفتم: بله شیخ، بذار ...

گفت: خفه‌شو حسین جان. دلبندم زمان را در کفم نیست و ناگفته‌ای بر لبم هست!

- همه‌ی حواس هفت‌گانه‌ام تو را یا شیخ.

+ فرزندم تو را در این واپسین دم حیات ِ حیاتی خویش ناگفته‌ای بازگویم و رسالت خویش در باب اِجوکیشن تو اتمام بخشم و با خیالی آسوده سر زیر بغل اسرائیل نمایم. و آن این باشد که هر آن گه که ز خلق خدا و در و دیوار و ابزارآلات دنیای رو به دیستراکشن، ناامید گشتی و بدسگال، در چنگ‌زدن به ریسمان الهی ذره‌ای اهمال نورز و حلالت نکنم اگر لمحه‌ای از یاد و یاری خدا ناامید شوی که این انتهای وادی ضلالت باشد و در  دامان طریقتی که تو در آن پروردم، یاس و مایوس به فشیزی نیارزند و ای حسین... هر جا هستی، بهترین بااااااششششش!

تَپ (صدای مردن شیخ) ...

- هان ای شیخ، تو را چه شد... برخیز. برخیز و تنهایم مگذار که جز تو آشنا و رهنمایم نیست و مرا کنون تاب فراقت نباشد. برخیز و قامتت راست‌تر کن، عمرت لانگ‌تر کن ...

اما شیخ را سوار بر قامت رعنای اسرائیل، هیچ التفاتی به نعره‌های پر گداز حسین نبود و حوریان بهشت کف از دهان شیخ، سخت ربوده بودند ...

پژوهشگران، PH  ِ آخرین جمله‌ی شیخ را 0.17 تَخمینیده اند.

پرده دوم: سودای کرگدن خشمگین

خراب کردن "حال" های زندگی. گاهی به خاطر فکر کردن به گذشته‌ی تاریک و سیاهی که همیشه با خودم گفتم اگه اراده‌ی قوی‌تری داشتم و " نه" های زندگیم رو به موقع (به خودم!) می‌گفتم و " آره" هامو محکم‌تر، می‌تونست خیلی درخشان‌تر و یا حداقل روشن‌تر از اینی که هست باشه. گاهی هم به خاطر آینده و خیال‌ها و هدف‌هایی که بود و تلاش‌هایی که نبود! و این که: یعنی میشه؟ ممکنه نشه؟! وااای خدا نکنه نشه !!!!

پرده سوم: در قلب تاریکی

نیمه‌های شب. تویی و کویر تاریک بدون حتی یه ستاره و فانوسی که تو دستته. راه زیادی رو باید بری تا به نزدیک‌ترین خراب‌شده برسی. اما فانوس فقط میتونه تا شعاع 10 متری رو برات قابل دیدن کنه. از تنهایی و تاریکی سرد شب کویر، لذت می‌بری و بدون فکر به اینکه چطوری میشه چند کیلومتر راه رو با فقط با 10 متر روشنایی فانوس و بدون همراه و راهنما طی کرد، به راهت ادامه میدی. مولکول‌های سرد هوا فشارت میدن! مونولوگ هم که هست و چه چیزی بهتر از این ...!

پرده آخر: تو که لالایی بلدی ...!

وقتی تو ماشین نشستی و با سرعت زیاد در یک اتوبان حرکت می‌کنی، به خاطر ترس از تصادف هیچ وقت سرت رو بر نمی‌گردونی. اگر هم بخوای مراقب پشت سرت باشی، فقط و فقط در یک زمان محدود به آینه نگاه می کنی.

حالا شعور داشته باش، فرض کن تو ماشین زندگی (اضافه تشبیهی) نشستی. به جلو نگاه کن. خیلی سرت رو به عقب برنگردون. اونجا پر از عقب‌مونده است...!

پشت پرده

بی‌پرده

آدمای وبلاگی ( نه من ) وقتی آپ نمیکنن، یعنی بیشتر از همیشه حرف واسه گفتن دارن.